Expeditie Robertson: Dag 1

Hallo!

Om iedereen meteen even up-to-speed te brengen: Mijn naam is Robert, ik doe een buitenlandminor in Boedapest van september tot-en-met eind januari. Het is mijn eerste solo-reis abroad, dus naast mijn belangrijke educatieve prestaties zal er in dit reisverslag ook uitgebreid aandacht worden besteed aan de belangrijke levenslessen die ik hier op ga doen. Afgaande op mijn eerste dag hier zal dit een flinke schat aan nieuwe ervaringen worden.

VIJF SEPTEMBER:

Vandaag was het eindelijk zover: Robert gaat op reis en hij neemt mee...
klaarblijkelijk dus een flinke koffer van 23.2 kilo (toegestane gewicht: 23 kilo), een kleinere handbagage-trolley met wat essentiële zaakjes voor de eerste nacht en dag, en een losse laptoptas. Daarnaast deed ik ook mijn winterjas maar aan, omdat dat weer flink scheelt in de koffer.
Na enkele emotionele afscheidpartijen liep ik eindelijk bepakt, bezakt en bezweet door de incheckgate op Düsseldorf heen en nam ik plaats bij mijn vertrekgate.

Mijn vlucht had 20 minuten vertraging, dus ik moest nog eventjes wachten. Gelukkig was ik zo slim geweest om een 5-cd collectie van Bing Crosby op mijn ipod te zetten, dus ik vermaakte me prima.

In het busje naar het vliegtuig toe hoorde ik een paar mensen praten. Aangezien het de bus naar het vliegtuig naar Budapest was dacht ik: 'Ah, ze praten Hongaars! Even goed luisteren, om een feel voor de taal te krijgen.'
Na enkele zinnen dacht ik: "Hmm, sommige klanken doen een beetje aan Spaans denken. Handig ezelsbruggetje!" Toen kreeg ik door dat er daadwerkelijk twee Spanjaarden naast me stonden te beppen en deed ik maar geen moeite meer.

Tijdens de vlucht werd ik blij verrast door een maaltijd die bestond uit Macaronisalade en twee kleine koude gehaktballetjes. Ook had ik al contact gelegd met mijn zitplaats-buurvrouw door haar voorbeeld te volgen toen zij met haar telefoon een foto maakte van het wolkenlandschap. Ze bleek een Hongaarse te zijn, die later ook aanbood om me nog een keer wat leuke plaatsen in Boedapest te laten zien. Ik heb inmiddels al een zeer positief beeld over de vrijgevigheid van Hongaren, want ik mocht ook een gedeelte van haar pastasalade opeten als zij het komische vouw-vorkje dat erbij zat mocht houden.

Op Aeropuerto Budapesti werd ik opgewacht door mijn mentor van het BKF, die mij naar het hotel bracht waar ik de eerste nacht slaap. Ik typ dit verhaal zittend op mijn hotelbed, met de laptop op mijn schoot. Ik had nog een klein beetje honger, dus besloot ik maar meteen van de Hongaarse keuken te gaan genieten: Na een kleine wandeling naar een pinautomaat heb ik bij de buurtsuper om de hoek een fles water en een Mars gehaald.

Voor de liefhebbers: Ik heb een hele degelijke hotelkamer. Een tweepersoonsbed, waar ik lekker diagonaal in zou kunnen liggen, een raam dat open kan en een douche, die ik zo dadelijk nog even ga misbruiken.

Ik zal niet iedere keer zo'n uitgebreid verslag typen, maar een belangrijk verhaal heeft natuurlijk een imposante inleiding nodig.

Morgen ga ik kijken bij mijn toekomstige appartement en ga ik voor het eerst langs op mijn school hier: Het BKF/BCCB. Budapest College of Communication and Business!

MISSCHIEN TOT DAN!

Was getekend,
Robert Keder